பெயர் (‘குட்டி’கதை)

              
                 கல்யாண வீட்டில் ரொம்பவே அழகாய் இருந்த அந்த பெண் அடிக்கடி என் கண்ணில்பட்டாள். ஓரிரு முறை என்னைப் பார்த்து மெலிதாய் சிரிக்கக்கூட செய்தாள். ‘போறதுக்குள்ள அவளை எப்படியாவது தூக்கிற(?) வேண்டியது தான்’ என்று முடிவுசெய்தேன்.. பந்தி முடிந்து வரும் வழியில் தனியே மாட்டினாள்..

             “ஹாய்.. ஐ ம் அருண்..” என்றபடி அவளிடம் கையை நீட்டினேன்..

            “ம்..” என்றாள் கேள்வித் தோரணையில்.

            “ ஓ.. இங்கிலீஷ் தெரியாதா.. உன் பேரு என்னன்னு கேட்டேன்”

            “ அதற்கும் “ம்..” என்றே பதில் தந்தாள்..

            “ச்.. தமிழுமா.. ஆப்கா... நாம்..க்யா ஹே..” என்றேன் எனது ப்ராத்மிக் ஹிந்தியை மனதில் கொண்டு வந்து...

            “ ஹிந்தியும் இல்லைனா என்ன... தெலுங்கா...” எனக்கு தெலுங்கெல்லாம் தெரியாது.. டி.வி.டியில படம் பாக்குறதோட சரி...

            இதற்கு அவளிடம் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை.. தலையை திருப்பி யாரையோ தேடினாள்..

             கொஞ்ச நேரம் அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.. “ஆங்.. கண்டுபிடிச்சுட்டேன்.. கேரளா... மலையாளம்.. கலரா இருக்கும் போதே நினைச்சேன்... இப்போ சொல்லு.. நிண்ட பேரு எந்தா?”

             இப்போது அவள் மெதுவாய் என்னைப்பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்..

              “என் நிலைமை சிரிப்பா இருக்குதா.. இதப்பாரு எனக்கு வேற மொழியெல்லாம் தெரியாது அதனால நீயே சொல்லிடு.. அட்லீஸ்ட் ஏதாவது பேசு அதவச்சாது நீ எந்த மாநிலம்னு தெரிஞ்சுக்கறேன்” என்றேன்

             “..............”

             அப்போது அங்கு வந்த எனது மனைவி காயத்ரி, “ஐயோ.. அருண்.. அவளுக்கு இன்னும் ஒரு வயசு கூட ஆகலை. பேச்சு வராத குழந்தைய கேட்டா எப்படி பதில் சொல்லுவா? அவ பேரு சுபா” என்றபடி அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே போனாள்.




.
(உங்கள் கருத்து மறக்காமல் பதிவு செய்யுங்கள்)

ஃபிகர்.. (‘குட்டி’க்கதை)

                   “பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்று, ஒரு நல்ல ஃபிகர் ஏறும் பஸ்சில் ஏறி அது போற இடம் வரைக்கும் கூடவே போயிட்டு, அங்கிருந்து இன்னொரு நல்ல ஃபிகரைத் துரத்திட்டே வீடு வந்து சேர்ந்திடுவேன்”.

                   ”உங்க ஹாபி என்ன?” என்று எப்.எம்.மிலோ, டி.வியிலோ பாட்டு போடும் ப்ரோகிராமில் கேட்டால் மேற்கண்ட வரிகளைத்தான் பதிலாய் சொல்வேன்

                   “பனிரெண்டாவது படிக்கிற பையனுக்குள்ள வளர்ச்சியே உன்ட்ட இல்லியேடா”னு நண்பர்கள் கிண்டலாய்ச் சொல்லும் போது, அது எனக்கு பஸ்ஸில் எவ்வளவு வசதியை (!) உண்டு பண்ணித் தருகிறது என்பதை நினைத்து மனதிற்குள்ளேயே சிரித்துக் கொள்வேன்.

                    ஆனால் இன்றைக்குக் காலை எந்த சொத்தை ஃபிகர் முகத்தில் விழித்தேனோ, ஒரு பெண்ணைக் கூட பஸ்ஸில் பார்க்க முடியவில்லை. எரிச்சலோடு பஸ்ஸின் முன்புற புட்போர்டில் தொங்கிக் கொண்டு வந்த நான் அப்போது தான் இரண்டாவது சீட்டின் ஜன்னலோரமாய் இருந்த அந்த பெண்ணை.. இல்லையில்லை பெண்மணியைப் பார்த்தேன்.

                     சற்று நேரத்திற்குப்பின் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் முகத்தில் ஏதோ ஒரு மலர்ச்சியை பார்க்க முடிந்தது. எனக்குள் ஏதேதோ கற்பனை ஓடியது.

                    அடுத்த ஸ்டாப்பில் பஸ் நிற்க, அவளருகி்ல் இருந்தவள் இறங்கிவிட்டாள். வேறு பெண்கள் யாரும் இல்லாது போகவே படியில் நின்ற என்னை அழைத்து உட்காரச் சொன்னாள். ஏதையோ நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டே அருகில் போய் தயங்கி நின்றேன். என் கையைப் பிடித்து உட்கார வைத்தாள்.
                 
                    “உன் பேரென்ன?” என்றாள். சொன்னேன். இன்னும் சில கேள்விகளுக்குப்பின் “உன்னை மாதிரியே எனக்கு ஒரு பையன் இருந்தான். உன்னை விட கொஞ்சம் சி்ன்னப் பையன் அவ்வளவுதான். மத்தபடியெல்லாம் அப்படியே நீதான். இரண்டு மாசத்துக்கு முன்னால் ஸ்கூலுக்கு பஸ்ல போறப்போ ஃபுட்போர்டுலயெல்லாம் தொங்கிட்டுப் போகாதடா கண்ணா.. எனக்காக.. சரியா?” என்றாள் கண்கல் கலங்கி, கனிவாய் தலையை வருடியவாறே..


(குமுதம் வாரஇதழில் வெளியான எனது முதல்கதை)